ul. Żelazna 59, W. Kijok

Hipoteka 1143/44
Numery hipoteczne 1143 i 1144 zajmują południowo-wschodni narożnik skrzyżowania ulic Grzybowskiej i Żelaznej. W latach 70-tych i 80-tych po wprowadzeniu numeracji policyjnej przypisany był do adresu ul. Żelazna 23, a po zmianie numeracji od początku lat 90-tych -ul. Żelazna 59. Historia browaru mieszczącego się na tej parceli sięga minimum początków XIX wieku. W 1818 przy ulicy Żelaznej 1144 Maciey Krysiński wyrabia piwa marcowe, dubeltowe i szlacheckie. W latach 20-tych XIX wieku właścicielem zakładu jest Eliasz Wołowski. W latach 60-tych właścicielem był Franciszek Röhr który umiera prawdopodobnie 24 września 1869 roku. W tym okresie browar produkował piwa zwyczajne. Sam browar do tego okresu był prawdopodobnie konstrukcją drewnianą. W 1869 nowym właścicielem zostaje Władysław Kijok. Władysław Kijok urodził się około 1841, 1842 roku, pochodził z rodziny piwowarów. Jego ojciec był fabrykantem piwa, a on swoją praktykę w zawodzie piwowarskim ukończył w jednym ze znaczniejszych browarów. W celu dalszego rozwoju w tej gałęzi przemysłu, mając około 19 lat, wyjechał za granicę. Tam zapoznał się z nowoczesnymi rozwiązaniami dla przemysłu browarniczego. Po powrocie do kraju, po objęciu browaru na ulicy Żelaznej jego pierwszym produktem było piwo marcowe pod nazwą „Piwo Warszawskie” dawniej popularne, a w ostatnim czasie poszukiwane na rynku. Był to jeden z tańszych gatunków, ale jego spory zbyt pozwolił Kijokowi w 1870 roku zacząć budowę nowego murowanego browaru.
31 maja 1870 roku zostaje złożony kamień węgielny pod nowy murowany browar, który miał od frontu 120 łokci czyli około 70 metrów szerokości. Był to pierwszy browar parowy w Królestwie Polskim. Od początku działalności nowego zakładu mocno wbito się w rynek z piwem bawarskim. Zostały otwarte nowe składy piwa butelkowego i beczkowego. Na jednej z reklam prasowych czytamy informację
„Dla uniknięcia podrobień,
każda butelka opatrzona jest etykietą z moim własnoręcznym podpisem
W. Kijok & Comp.”
W pierwszym roku działalności zatrudnienie wynosiło 14 pracowników, a obroty osiągnęły 50 400 rb. Początkowo w nazwie firmy obok nazwiska Kijoka pojawiało się nazwisko Aleksandra Liedke, ale już od 1872 funkcjonowała nazwa W. Kijok i S-ka. W 1872 browar jest obecny na wystawie politechnicznej w Moskwie gdzie uzyskuje srebrny medal. W tym też roku zostają wysłane partie piwa do Żytomierza i do Kijowa, a następnie w marcu 12 okseftów piwa wyrusza na rynek moskiewski. W 1874 na wystawie warszawskiej przedstawił swoje piwa lagrowe w dwóch odmianach za co uzyskał podziękowania. W 1875 browar zaczyna wysyłać swoje produkty na Krym. Pod koniec lat 70-tych zatrudnienie wzrasta do 75 robotników, a obroty zaczynają przekraczać 250 000 rb. rocznie. Browar jest cały czas powiększany i rozbudowywany np. w 1874 roku wybudowano pięć oddziałów piwnic do piwa lagrowego, powiększono lokale do fermentacji, urządzono słodownię z połączeniem z drugą podwójną suszarnią. Wszystkie te roboty było przeprowadzone według planów i projektów oraz pod nadzorem znanego fachowca inżyniera, mechanika Karola Posepnego. W połowie lat 70-tych zaczęto produkcję nowego rodzaju piwa, które ze względu na swoją jakość i moc zostało nazwane przez konsumentów „Chateau Kijok”. Pod koniec lat 70-tych produkowano dwa gatunki piwa -Chateau Kijok i Lagrowe Bawarskie.
28 kwietnia 1881 roku, mając zaledwie 40 lat, umiera Władysław Kijok. 1 maja przy udziale kilku tysięcy osób złożonych z rodziny, przyjaciół, znajomych, współpracowników i zwykłych warszawiaków nastąpiło przeprowadzenie i złożenie zwłok na cmentarzu ewangelickim. Kurier Warszawski donosił „… trumnę poprzedzoną dwoma wieńcami ofiarowanymi przez zgromadzenie piwowarów i współpracowników, ponieśli na swoich barkach wiedzeni poczuciem wdzięczności młodzi towarzysze pracy”.
Po śmierci założyciela browaru zaczyna się kolejny etap w jego historii. Firma jako pierwsza w Królestwie Polskim wprowadza w 1883 roku na drogach żelaznych Nadwiślańskiej i Terespolskiej własne specjalne wagony. Służyły one dostarczeniu zawsze świeżego piwa, w zimie były ogrzewane, a w lecie chłodzone lodem.
W 1882 browar otrzymuje srebrny medal na wystawie w Moskwie. W kolejnych latach uzyskuje jeszcze na Wystawie Przemysłowo-Rolniczej w Warszawie Wielki Złoty Medal za doskonały wyrób piwa bawarskiego. W tym czasie piwo nalewane jest we własne butelki z firmą oznaczoną na szkle zamykane korkami z wypaloną obustronnie marką fabryczną. Logo browaru stanowiła biało-czarna ośmioramienna gwiazda. Produkcja dochodzi do 300 000 wiader piwa rocznie przy obrotach 400 000 rb. i zatrudnieniu 76 robotników. W zakładzie były zainstalowane dwie maszyny parowe o sile 16 koni.
W 1887 roku powstaje „Towarzystwo akcyjne browaru W. Kijok i Sp.”. 26 listopada car zatwierdził uchwałę komitetu ministrów, pozwalającą kupcom warszawskim II-ej gildii Aleksandrowi Christianowiczowi i Karolowi Lütkemu (chyba chodzi o Karola Lidke), wdowie Bronisławie Kijokowej oraz inżynierowi Stanisławowi Janickiemu zawiązać towarzystwo akcyjne.